Mama belooft, mama lokt, haar hart bonkt, het leven lonkt (opera, 5)

Ankara, Museum voor archeologie, juli 2012

Er is een stem die niet klinkt

een sprekende stem

scharlaken in

rood ritmisch zwijgen

Een stem van verlokking

era’s geleden ge-

storven, vergaan

ontluikende roep

Zingende, gonzende

fonteinheld’re al-

om aanwezig ‘on-

hoorbare stem

Het “In Den Beginne”

is zij -  -  -

die stromende stem

dit levendig lied

Verwachtingsvol zwanger

zucht naar het leven

van een urgentie –

zó hoog! - - -

Popelend, hunkerend

gunnend en gevend

De stem zou versterven

om haar te doen leven

Voor haar is zij kind

vanaf de ontvangst

potentie tot mens

een meisje, een kind.

Toen de tijd een horizon kreeg (opera, 3)

Paul Brouwer vroeg mij een libretto te schrijven voor een moderne opera waaraan hij werkt. Het gaat over 'inzoomen op (vooral menselijk) leven'. Hij gaf me teksten en ideeën aan welke hij muzikale vorm wil geven. Met medeweten van Paul plaats ik hier voorpublicaties van teksten uit het libretto in wording. De eerste twee publiceerde ik eerder als Pop up reality (16 april, 2013) en Geen keus (17 april, 2013).

Een mensenleven is lang niet genoeg

Een mensenleven is zeker te kort

Wil je leven, wil je leven, wil je leven als mens?

Zit er iets anders op,

dan Mens te worden, te worden als mens.

Ze was er al!

Ze is er al!

Als het over dood gaat, gaat het nergens over

Laatst zei mijn kapster tegen mij:
"mensen praten niet over de dood".
Een doodgezwegen waarheid,
leek me.

Maar goed, waar gaat het over
als het over dood gaat?

Mijn eigen dood ervaar ik niet,
het is niet eens mijn einde,
heeft niets met mij te maken,
want ik leef.

Mijn leven heeft geen einde,
omdat 'einde'
een ervaringsgegeven is
en als mijn leven voorbij is,
maak ik dat zelf niet mee.

Sterven kan ik,
dood zijn niet.

Waar zouden we het dus
over moeten hebben
als we praten over dood?

Over het vermoeden vooraf
dat de dood tot iets ingewikkelds maakt?

Over anderen misschien?
De dood van anderen?
Gaat het dan niet weer over leven?
Over leven zonder hen?

Aanlegsteiger

Echte doden dansen niet,
echte doden zijn zo dood als een pier.

Levende doden zie je niet,
omdat ze niet bestaan.

Als een man niet leeft, wil dat
nog steeds niet zeggen dat hij dood is.

Levende doden zie je niet,
omdat ze niet bestaan.

Toch zie ik de dood soms
in de ogen van een levend mens.

Dan denk ik aan een kist
op een aanlegsteiger.

De kist op die aanlegsteiger was
een naamloos ding met daarin
misplaatst in leven vol
arbeid, productie,
handel, vervoer,
onwezenlijke inhoud.
Met man en muis
moesten we wachten
tot de dode weg
werd gehaald.

De man was in een bouwput gevallen.
In 1992 denk ik dat het was.

Waar dan?

Als ik niet hier ben, waar ben ik dan?

Gedachten duren maar even

en als ik wil weten waaraan ik denk,

is het verleden tijd

en weet ik het vaak niet meer.