Ik en Nietzsche (52, slot)

14.08.10

Poëtisch nawoord

Woorden

draaien

wervelen

kolken eromheen.

Ze stijgen, soms te ver,

tot boven de pit van de pruim.

Het zijn onze stenen,

het zijn onze sporen

sedert ons allereerste woord.

Niemand is er 
die nog weet

hoe dat werd gesproken,

noch waar,

noch waar het over ging.

Zo eeuwig als de bergen,

zo plotseling als het flitsen

van een herinnering.

Een ijsberende professor

zet ons het zuivere verstand

van Kant uiteen.

Het kan nog gortdroger,

neem Heidegger of Hegel.

Meegaan, meegaan,

volgen hun ideeën.

Er komt een dag

waarop er eentje door het gaatje valt,

een knikker in het knikkerspel.

Ting, ting, ting, het trapje naar beneden,

terwijl ik kijk naar een besneeuwde top,

terwijl ik pijn heb in mijn kuit,

terwijl ik diarree heb

op weer een Zwitsers dorpstoilet.

In spring de bocht gaat in

Ze zei:  'ik was aan het elastieken'.
Voor mij was dat een openbaring.
Nu ik haar zie, ken
ik haar uit ervaring.

Met haar mocht ik kijken hoe zij kind was.
Teder de ontroering, wij genoten.
In haar ogen, zacht gezind, las
ik hoe zij zich had ontsloten.

1 weekje weg

Dit bosje rozen is voor de lezers van deze blog.

Graag tot over een week!

Hartelijke groet,

Jan

Dit bericht was geprogrammeerd om automatisch geplaatst te worden tijdens mijn afwezigheid. Ik zal wel iets verkeerd gedaan hebben, want dat is niet gelukt. 

En... tja, die week, dat werden er vier.

Ik pas

Het verzinsel van de ziel
vond ik al nergens over gaan
toen God en Zijn Zoon Jezus
nog leefden voor mij.

Hang hem op,
de loze, lege bel,
de ziel
aan iets.
Virtuele gewaarwording,
constant subject
van wat ik zie
in de spiegel.

Ga ik dood,
ligt daar die rommel;
ben ik die verzameling
lichaamsdelen niet meer.
Niemand weet
wat met mij is gebeurd.

Ik?
Opgehouden te bestaan
als verzameling vormen
die zichzelf in de spiegel
bekijken kan
en denken:
dat ben ik.

Gepast ontkleed

Mijn lichaam,
mijn karakter,
mijn wil.
Bij wijze van spreken,
onbekwaam tot zien.

Naakt voor de spiegel
oprecht
(omdat het al het onoprechte verhult)
mijn handen,
mijn hoofd,
mijn huid,
mijn licht afhangende borsten.

Al dit mijn is
zonder bezit.

Ik ben mijn hand,
mijn hoofd,
mijn huid,
mijn teveel aan vet.

Lichaamsdelenkapitalisme
klasseloos bezit.

Passend gekleed

Ontkleed mijzelf,

ga staan met beide voeten

stevig op de vloer, recht

van aangezicht tot aangezicht.

Sta en kijk,

zie verval.

zie schoonheid.

Wat verborgen moet blijven,

is onverhuld.

Mijn lichaam

weerloos;

ik zoals ik ben.

Een hoer en haar klant,

zij zijn niet naakt.

Zij zit ergens diep vanbinnen

en hij gaat gekleed

in zijn verslaving aan orgasme.

De man die van zijn kleding wordt beroofd door zijn beulen,

hij is bloot, maar kan niet kijken,

alleen gezien worden als ding;

moet worden kapot gemaakt.

Een streaker op Wimbledon 

is niet bloot,

hij vertoont zich

als zijn act.

Vrouwen met alleen een string

op het strand,

zij zijn hun schoonheid

en als ze oud zijn,

zijn ze niet in staat naar zichzelf te kijken,

want dan zouden ze zich wel kleden.

Naakt ben ik voor mezelf

als ik sta en kijk

en me realiseer

dat ik niet mijn lichaam zie.

Zou dat zo zijn, dan was ik niet naakt,

dan was mijn lichaam het kledingstuk 

waarin ik mij verberg.

10 april

Als je ergens besluit

in je leven iets anders te starten,

niet tot aan je dood

pootjes te geven,

dan is er reden voor carpaggio,

Mexicaanse boeuf en Catalaanse crême.