Verlangen naar ontloedering

Ooit was er een periode,

was op tv dat irritante

piepje mode.

Wanneer men vloekte waarschijnlijk,

of zich uitdrukte … tja wat

al te pijnlijk.

Ik ergerde mij geel en groen

dacht: het zijn d’ Amerikanen

weer die dat doen.

Ach, plots verlangde ik vandaag

naar gepiep van verlossing: ik

kreeg woordenslaag.

Hoorde een flard of twee teevee

van wat ik zelf nooit kijk. Ik kreeg

het zomaar mee:

‘Dat is kut’, ‘Ik zeik in me broek’,

alledaagse praat van Echte -

meisjes – op – zoek –

naar - zichzelf ‘godverdomme’ en

‘moest je die bekken zien’; ik zag

drie minuten

hooguit en dacht what iiiiip iiiiip?Wie

wil deze iiiiip zien? Welke iiiiip heeft

hier de regie?

Buiten mij niemand die het hoort?

Ben schijnbaar de enige die

zich eraan stoort.

(Schema: 2 x 8, 1 x 4 lettergrepen)

Ergernisvrij tv kijken

Inmiddels zo’n jaar of twee, schat ik, kijk ik niet meer naar commerciële tv-zenders. Exploitanten van commerciële zenders verkopen kijkers aan reclamemakers. Ik wens niet te worden verkocht.  Kijkers nemen het voor lief dat ze vanuit zwart-witbeelden van een appèl van ontklede Joden uit de film Schindler’s List in een oogwenk in een reclameboodschap voor gekleurde was terecht komen. Ik begrijp dat niet. Hoe hoger de dichtheid van hun kritiekloze kijkgedrag, hoe meer John de Mol verdient. En verdienen doet ie.

Helaas kan ik ook naar de niet-commerciëlen steeds minder ergernisvrij kijken. Pauw en Witteman met hun zelfingenomen bijdehante scoringsdrift en de inzet van voice-overs maken mijn haren grijs.