Leuk als meer mensen deze blog lezen

DEEL deze BLOG a.u.b. op FACEBOOK of TWITTER.
Bedankt voor het lezen (en delen).

zaterdag

Ik pas

Het verzinsel van de ziel
vond ik al nergens over gaan
toen God en Zijn Zoon Jezus
nog leefden voor mij.

Hang hem op,
de loze, lege bel,
de ziel
aan iets.
Virtuele gewaarwording,
constant subject
van wat ik zie
in de spiegel.

Ga ik dood,
ligt daar die rommel;
ben ik die verzameling
lichaamsdelen niet meer.
Niemand weet
wat met mij is gebeurd.

Ik?
Opgehouden te bestaan
als verzameling vormen
die zichzelf in de spiegel
bekijken kan
en denken:
dat ben ik.

vrijdag

Gepast ontkleed

Mijn lichaam,
mijn karakter,
mijn wil.
Bij wijze van spreken,
onbekwaam tot zien.

Naakt voor de spiegel
oprecht
(omdat het al het onoprechte verhult)
mijn handen,
mijn hoofd,
mijn huid,
mijn licht afhangende borsten.

Al dit mijn is
zonder bezit.

Ik ben mijn hand,
mijn hoofd,
mijn huid,
mijn teveel aan vet.

Lichaamsdelenkapitalisme
klasseloos bezit.

donderdag

Passend gekleed

Ontkleed mijzelf,
ga staan met beide voeten
stevig op de vloer, recht
van aangezicht tot aangezicht.
Sta en kijk,
zie verval.
zie schoonheid.
Wat verborgen moet blijven,
is onverhuld.
Mijn lichaam
weerloos;
ik zoals ik ben.

Een hoer en haar klant,
zij zijn niet naakt.
Zij zit ergens diep vanbinnen
en hij gaat gekleed
in zijn verslaving aan orgasme.

De man die van zijn kleding wordt beroofd door zijn beulen,
hij is bloot, maar kan niet kijken,
alleen gezien worden als ding;
moet worden kapot gemaakt.

Een streaker op Wimbledon 
is niet bloot,
hij vertoont zich
als zijn act.

Vrouwen met alleen een string
op het strand,
zij zijn hun schoonheid
en als ze oud zijn,
zijn ze niet in staat naar zichzelf te kijken,
want dan zouden ze zich wel kleden.

Naakt ben ik voor mezelf
als ik sta en kijk
en me realiseer
dat ik niet mijn lichaam zie.

Zou dat zo zijn, dan was ik niet naakt,
dan was mijn lichaam het kledingstuk 
waarin ik mij verberg.

woensdag

10 april

Als je ergens besluit
in je leven iets anders te starten,
niet tot aan je dood
pootjes te geven,

dan is er reden voor carpaggio,
Mexicaanse boeuf en Catalaanse crême.

Geen keus (opera, 2)



Waar kan zij nemen
wat waar valt te nemen?

Hoe zal zij ooit
oorspronkelijk denken?
Haar gedachten de hare alleen?
Al zijn ze al ‘n miljard maal
door andere mensen
steeds voor het eerst weer gedacht.

Wat moet zij worden
om emoties als vreugde
of hoogmoed te voelen?
Jubel of traan,
driestheid of angst,
jolijt of verraad?

Weg mogen kruipen
zich geborgen te weten
in donzige krochten
van het lijf van haar lief

`t Geopende graf
zo rauw als een dier
in staat zijn te brullen, 
het ravijn van haar rouw

dinsdag

Pop up reality (opera, 1)



Eén onooglijk foton,
onvergezeld;
gezien als te licht om
tot aanschijn te komen
Onzichtbaarder nog

Eén tel van een opmaat
deelbaar moment
rietpluimig ritme breek
buigzame snaren
Onhoorbaarder nog

Eén naderend raken
lichtjes als haar
statisch en magisch op
zichtzuiv’re huid
Onraakbaarder nog

Eén spikkeltje speeksel
doopvont voor zoet
bitter of zuur, zweem
van hartig of zout
Onsmaakbaarder nog

Eén aarzelend aroma
prikkelend sliertje
vluchtig voorbijgaand
dendrietje van geur
Onruikbaarder nog

zondag

Ik hou van jou

Echte liefde laat jou vrij
Echte liefde bindt jou niet aan mij
Echte liefde laat jou niet verstikken
in mijn ik hou van jou.