Zomertijd en avondmens

Mijn natuur is afgesteld op niet vroeger slapen dan een uur of tien, half elf ’s avonds (uitsluitend om den brode, in mijn vrije tijd ga ik later) en heeft natuurlijk een uur of acht nodig vooraleer het weer dagen kan. De bodemloze economie hecht hier tot mijn uitputting geen waarde aan. Maatschappelijk schuiven we de tijd een uur de toekomst in. Op de klok ga ik onveranderd om een uur of tien, half elf naar bed, edoch, mijn natuur kun je niet doorspoelen. In werkelijkheid moet ik voortaan nog een uur vroeger naar bed en sta ik even zoveel te vroeg op na een nacht gebroken slapen. Mijn lichaam is niet omkoopbaar hoe vaak ik het ook van de ene op de andere zijde keer gelijk elk dubbeltje dat ik om zou moeten draaien als ik mij niet aan de arbeidswetten onderwerpen zou.

Time is money?

Nou, voor mij geldt,
dat wie mijn tijd
in geld telt
mij mijn ritme ontste(e)lt
Wie, oh wie
zegt tante Pecunia
eindelijk eens dat ze
ophoepelt?

Ik wil slapen wanneer ik moet van mijn lijf.

Ik wil leven, de dingen doen
die mijn liefde hebben,
waar ik goed in ben
van nature,
zonder bankbiljettendwang.

Zoete dromen.
Welterusten!

Wie is hier nou cynisch?

Een van hen wordt systematisch buitengesloten

‘Hoe beter ik mensen leer kennen, hoe meer ik van dieren ga houden.’
Zelfs enkele van mijn vrienden heb ik dit horen vertellen. De uitspraak geeft, denk ik, lucht aan teleurstelling. Dat zegt dan weer iets over verwachtingen die iemand heeft of had.

Als ik van een hond verwacht dat ie gehoorzaamt, moet ik ‘m africhten.
Ook God en Allah verwachten onderwerping, net als Zeus en Jupiter vroeger. Het is een kwestie van aangeven wat je verlangt, waarschuwen, corrigeren, straffen en in het uiterste geval doe je een ongezeglijke hond weg en een weerspannig mens verban je naar de hel.

Wat kan ik van katten verwachten? In elk geval hou ik er rekening mee dat ze vogeltjes dood martelen en daarna demonteren, ook al stop ik ze thuis vol met eten. 'Ach ja, het is de natuur hè', zo reageert de doorsnee dieren-boven-mensen-liefhebber.

Ik ben gek op vogeltjes. Mijn valkparkieten zijn daarom nog niet heiliger dan mensen.
Eén van hen wordt systematisch buitengesloten. Nooit mag hij samen met de anderen uit hetzelfde bakje eten of op dezelfde stok zitten.

Als variant van beestvormige onverdraagzaamheid vechten onze katten regelmatig zo fel met elkaar dat plukken haar in kwistige hoeveelheden door het huis stuiven. Andere keren likt de rooie kat uitgebreid en met zichtbaar genoegen de aangedroogde kak van het gat van de gevlekte.

Het zou kunnen dat ik te cynisch ben om zodanig teleurgesteld te raken in mensen dat ik de dieren er meer door ga waarderen. Misschien heb ik daar wel te weinig verwachtingen voor.