Any thing at all

Druk met dit en druk met dat.
Ineens kan ik niet verder:
Roy is op de radio.

Ik moet blijven staan en open doen
al wassie sowieso al binnen,
zo'n beetje bij mijn middenrif.

Luisteren naar Roy is smikkelen,
genot uit potjes zoetigheid.
Al mijn zinnen prikkelen.

Gewriemel

De zon waarop we schelden in de zomer
die we missen in de winter

Bij onverdraagzaamheid en loodzwaar

ik heb gelijk want God heeft het geopenbaard

kijken mensen hier al gauw naar moslims

ikke niet mij is de hel beloofd

en uit de hoogte dat men voor mij bidt

door christenen wier bloeddoordrenkte

geschiedenis vergeten lijkt te worden

bij het zien van bloeddoorlopen ogen

Pakistani die een pogrom houden

in een christelijke woonwijk zoals

christenen zo vaak deden tegen Joden

ingeweken vanuit Europese steden

waar ze door andere christenen weg 

waren gejaagd en Joden stoppen

Palestijnse moslims achter muren

slopen hun sjofele huizen met een sjofel.

Ja, we schieten lekker op hier op dit

microscopisch kleine prutsplaneetje

in een uithoek van de blinde kosmos aan

de zijkant van een Melkweg stelselmatig

draaiend om een zon waarop we schelden

in de zomer die we missen in de winter

die op zijn beurt een van de miljarden

en nog een keer miljarden sterren is.

Ja, we hebben het goed voor elkaar

belangrijk dat we onszelf vinden

gewoon niet meer normaal.

Oh man als er een superwezen was

dat alles ziet wat zou dat zich dan toch

de pleuris lachen om ons loos gewriemel

waarvan wij menen dat het echt ook ergens

over gaat en waar we opgeblazen over

doen en schepselen om vermoorden.

Tegelen in Tegelen

Bemozaïekt kloosterkerkje bij Suceava (Roemenië)

Mijn vader, die was tegelzetter.
Toch heeft hij nooit gezet in
Tegelen.

Wel kwam hij vaak in Giessenburg en Goudriaan,
ook in Asperen en Beesd heeft ie 't gedaan.
Ja, mijn vader die was goed in tegelen
al is hij er daarvoor
niet geweest.

Eenzame man en zijn gevallen fiets bij het water

Als jij het allemaal
niet waard bent
niets waar ik naar vraag de
aandacht van je vrienden
niet het applaus voor je optredens
niet de liefde van je ouders
niet

mijn verweer verbrokkelt geen anker
alleen nog het stootkussen van mijn warme lijf
kom kom maar schuilen
raak maar kwijt wat jij zelf niet bent

kom boven verwijt
de wereld om zijn koude
zie hoe ik vervaag in flarden nevel
jij aanvaardt de rest
van je leven

je bent nog zo jong

Ideologie in Lucky Strike formaat

Het zal, schat ik, dik meer dan twintig jaar geleden zijn. Ik werkte nog op de scheepvaart. Ergens in een obscuur Antwerps cafeetje hing de uitleg aan de muur van alle grote ideologieën. Ik heb toen om een papiertje en een pen gevraagd aan de barman en al die jaren reisde deze kleine encyclopedie met mij mee.

Heel af en toe plaats ik hier iets dat ik niet zelf heb geschreven.
Bij deze de grote ideologieën van de moderniteit in Lucky Strike formaat:

Socialism = you have two cows, the governement takes one and gives it to your neighbour.
Communism = you have two cows, the governement takes both and gives you the milk.
Facism = you have two cows, the governement takes both and sells you the milk.
Nazism = you have two cows, the governement takes both an shoots you.
Bureaucratism = you have two cows, the governement takes both, shoots one, milks the other and throws the milk away.
Capitalism = you have two cows, you sell one and buy a bull.

En dat laatste, daar moeten sommige mensen niets van hebben, getuige onderstaande foto. Aan de touwtjes hangt geen bullshit, nee, kapitalisme dat is menselijke poep en pis... Zou dat ter plekke voor een waarheid als een koe versleten zijn?

Voorkomen (4x)

Tartu, Estland, 2006

Kijk: hoe hij zijn voorkomen opdoft,

vervolgens met tegenzin

naar de stad sloft,

waar hij voorkomen moet.

Hij vreest de petoet.

Als dus de rechter

zijn misdaden opsomt,

belooft hij rap dat 

het echt nooit meer

voorkomt.

Stoeremannenwereld

Vladimir Horowitz, een beroemde Russische pianist, was voor het eerst sinds 1928 terug en 'on tour' in zijn geboorteland Oekraïne en in breder verband in de Sovjet Unie, waar Oekraïne toen nog deel vanuit maakte. Het was in 1986, ik bevond mij aan boord van het motortankschip Dordrecht 25. We lagen voor anker, de bemanning had zich verzameld in de messroom. Er werd tv gekeken. Tijdens het zappen kwamen we langs een van Horowitz' concerten, volgens mij was het in Moskou, waar de zapper even bij bleef steken.
    Omdat het televisie is, moet er iets om naar te kijken zijn, ook al gaat het om de muziek. De camera had een man ontdekt bij wie vanuit zijn gesloten ogen tranen over zijn wangen liepen.
     'Dat vind ik nou ook weer overdreven!' riep een collega.

We zaten vanmorgen op onze eerste verdieping voor het grote raam van de schuifpui, een pianoconcert van Ludwig Van Beethoven spoelde als branding door de kamer. Ik at een versgebakken ciabattabroodje met geitenkaas en honing, Helma rookspek met een gekookt eitje. We zagen eksters druk in de weer een nieuw nest te bouwen in een van de drie hoge bomen voor ons huis. In de winter krijgen ze van ons altijd gestampte walnoten en in het voorjaar bedanken zij ons met hun allerkoddigste bouwshow. Mijn oren riepen: luister! Beethoven. Mijn ogen wilden kijken: ZIE, hoe wonderlijk: die vogels 'weten' dat de economie weer aantrekt, dat er weer klimaat is voor bouwprojecten! Ze vlogen op en neer om takken te halen voor de versteviging van hun op harde wind soms heftig roerende goed. Het ritme van vederlicht beroerde vleugelsnaren tokkelde mijn ogen dicht. Een keur aan frivole loopjes trippelde over mijn trommelvliezen, hamerde op mijn aambeelden, staccato, of galmde legato door mijn gehoorgangen. Ineens werd er ingehouden, de muziek ging voort in stilte. Ik wist wat er ging komen, wat ik verwachtte, weerklonk. Het themaatje opnieuw, vanuit mijn gesloten ogen liepen tranen over mijn wangen. Met een scheef lachje dacht ik dat het misschien een auditief orgasme was. Ergens diep in mijn ziel grijnsde een stoeremannenwereld.